آتروپاتنا

امروزه خیلی ها فوتبال را به عنوان صنعتی بزرگ در جهان میشناسند صنعتی که شاید میلیاردها دلار گردش مالی جهانی دارد که خیلی ها البته از این راه به پولهای هنگفتی دست یافته اند که حتی در خواب هم چنین پول و شهرتی را نمی دیدند که شاید نمونه بارز ان رونالدو پرتقالی باشد که سالی ۱۳۰۰۰۰۰۰ یورو خواهد گرفت و مثالهای فراوانی از این دست و حالا در کشور خودمان که فوتبالمان به زور درجه ۲ جهانی و یا بهتر بگیم درجه ۳ به حساب میاد البته برخی اینو قبول ندارن ولی نمونه بارزش نرسیدن ما به جام جهانی اونم در کنار تیمهایی که ما فوتبال اونا رو قبول نداریم و حتی اونا رو مسخره میکنیم. و حالا با کمال وقاحت فوتبالمون را با کشور ها وباشگاههای بزرگی مثل رئال مادرید و منچستریونایتد و... مقایسه میکنیم و پولهایی که این غولهای فوتبال هزینه میکنند باشگاههای ما وبهتر بگم کارخانجات صنعتی ورشکسته ما هر سال میلیاردها تومان صرف بازیکنان فوتبالی م کنند که هیچ نفعی برای شرکت وحتی جامه دارند وبه جای صرف این پولهای کلان برای ایجاد اشتغال در کارخانه یا دست کم حفظ شغلهای مولدی که اینده شان را تامین میکند این چنین پولها یشان را دور میریزند ایا کشورهاییی و به جای در امد زایی از این طریق بدتر باعث بدهکار شدن بیشتر دولت و ملت به یک عده خاص میشوند که با مشینهای چندین میلیونی خودشان هر روز تو کوچه و خیابان پز میدن وبه ریش ما ودولت میخندند و هر روز یه مشکل جدید درست می کنند تازه بدون هیچ نفعی برای جامعه از یک درامد سالی ۴۰۰ . ۵۰۰ میلیونی کیف میکنند در امدی که حتی بسیاری از شرکتهای ما از ان درامد مفت و بی در درسر محرومند  و این کاملا متضاد اهداف دولته که مدام دم از عدالت و رفع فقر میزنه حالا خو دتان قضاوت کنید ..... به نظرم دولت باید یه فکر اساسی در این ضمینه هر چه سریعتر صورت بده تا از اتلاف این سرمایه هنگفت جلوگیری کند شاید بهترین راه حل خصوصی کردن باشگاههای مفت خور ما باشد تا از دست رنج خودشان بهره ببرند نه از پول ملت...